بند اول:

مرغ سحر ناله سر کن
داغ مرا تازه تر کن

ز آه شرر بار ، این قفس را
برشکن و زیر و زبر کن

بلبل پر بسته ز گنج قفس درآ
نغمه آزادی نوع بشر سرا

وز نفسی عرصه این خاک توده را
پر شرر کن

ظلم ظالم ، جور صیاد
آشیانم داده بر باد

ای خدا ، ای فلک ، ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن

نوبهار است ، گل به بار است
ابر چشمم ، ژاله بار است

این قفس چون دلم تنگ و تار است

شعله فکن در قفس ای آه آتشین
دست طبیعت گل عمر مرا مچین

جانب عاشق نگه ای تازه گل از این
بیشتر کن ، بیشتر کن ، بیشتر کن

مرغ بی دل ، شرح هجران
مختصر ، مختصر کن ، مختصر کن

بند دوم:

عمر حقیقت به سر شد
عهد و وفا بی اثر شد

ناله عاشق ، ناز معشوق
هر دو دروغ و بی ثمر شد

راسته و مهر و محبت فسانه شد
قول و شرافت همگی از میانه شد

از پی دزدی ، وطن و دین بهانه شد
دیده تر کن

جور مالک ، ظلم ارباب
زارع از غم گشته بی تاب

ساغر اغنیا پر می ناب
جام ما پر ز خون جگر شد

ای دل تنگ ناله سر کن
از مساوات صرف نظر کن

ساقی گلچهره بده آب آتشین
پرده دلکش بزن ای یار دلنشین

ناله بر آر از قفس ای بلبل حزین

کز غم تو ، سینه من
پر شرر شد ، پر شرر شد

شعر :  ملک الشعرای بهار

با صدای : محمدرضا شجریان      

مرغ سحر با صدای شجریان (تصویری)

نوشته شده توسط حنیف در سه شنبه پنجم مرداد 1389 |

یک دقیقه سکوت به خاطر ...

نوشته شده توسط حنیف در یکشنبه هجدهم بهمن 1388 |

سلام !

خدا ... !

خداااااااااااااا ... !

خدای من ؟؟؟!!!! خدا با توهم ...

نوشته شده توسط حنیف در چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388 |

کاش میدونستم که وقت آن هنوز نرسیده که بگم :

-  من به آخر خط رسیده ام اما میشد حس کنم که درد من را هم بفهمی ! دردی که سالهاست به آن دچارم ؛ دردی که هنوز بی درمان است و من را به آن درد متهم میکنی ؟

دردی که هنوز معلوم نیست کی به آن درد خواهم مرد .... مرگ بر زندگی !!!

کاش میشد مرگ را بی درد حس کرد ! مرگ سپید ؛ به سپیدی برف ،

 کابوسی از نوع سفید ؛ یه کابوس یه رویا نیست !!!

چه کسی میتوانست درمان کند این دردم را ؟

نوشته شده توسط حنیف در شنبه بیست و سوم آبان 1388 |

آه !

 که چقدرفاصله ما دوراست.

فکر می کنم هیچوقت نرسی

و من کنار این دنیا تنها بمانم

و تو همیشه منظره من باشی

ودر پیش چشم های من،

در سینه چشم انداز من،

قبله نگاه من

وهیچ وقت نه در کنار چشم های من،

هیچ وقت

در این زاویه همواره تنها خواهم بود بی تو

تو را خواهم دید

و آن گاه چه بگویم

به یک نابینا، یک دور دست، یک بیگانه

که چه ها می بینم؟

نوشته شده توسط حنیف در پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388 |

ای ازادی 

     چه زندانها برایت کشیده ام

                و چه زندانها خواهم کشید

و چه شکنجه ها تحمل کرده ام

     وچه شکنجه ها تحمل خواهم کرد.

                                                      اما

  خود را به استبداد نخواهم فروخت،

             من پرورده ازادی ام ، استادم علی است ،

                                مرد بی بیم و بی ضعف و پر صبر ،

                                                            و پیشوایم مصدق ،

             مرد آزاد ، مردی که،

                                هفتاد سال برای ازادی نالید.

     من هر چه کنند ،

                جز در هوای تو دم نخواهم زد.

                                                           اما،

                                        من به دانستن از تو نیازمندم،

 دریغ مکن،

   بگو هر لحظه کجایی و چه میکنی ؟

                                                       تا

 بدانم ان لحظه کجا باشم ،

                                     چه کنم ؟.....

       ازادی ، خجسته ازادی

                                                     دکتر علی شریعتی

نوشته شده توسط حنیف در جمعه نوزدهم تیر 1388 |

قلم زبان خداست،

قلم امانت آدم است،

قلم  ودیعه عشق است،

هر كسی را توتمی است  و  قلم توتم من است،

قلم توتم ماست.

به  قلم سوگند ،

به خون سیاهی كه از حلقومش می چكد سوگند،

به رشعه خونی كه از زبانش می تراود  سوگند،

به  ضجه های دردی كه از سینه اش بر می آید  سوگند،

كه توتم مقدسم  را نمی فروشم،

به دست زورش تسلیم نمی كنم،

 به كیسه زرش نمی بخشم،

به سر انگشت تزویرش نمی سپارم،

دستم را قلم می كنم  و  قلمم را از دست نمی گذارم،

چشم هایم را كور می كنم،

گوشهایم را كر می كنم ،

پاهایم را می شكنم،

انگشتانم  را بند بند می برم،

 سینه ام  را  می شكافم ،

قلبم را می كشم ،

حتی زبانم را می برم ،

و لبم را می دوزم ،

اما قلمم را به بیگانه نمی دهم.

نوشته شده توسط حنیف در یکشنبه سوم شهریور 1387 |

تو نيستي كه ببيني
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاريست
چگونه جاي تو در جان زندگي سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندي ايوان به باغ مي نگري
به آن ترنم شيرين

به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب مي نگری

تمام گنجشكان
كه درنبودن تو
مرا به باد تمسخر گرفته اند
ترا به نام صدا مي كنند
كنار باغچه ها
زير درخت ها

لب حوض
درون آينه پاك آب مي نگرند
طنين شعر تو

نگاه تو

درترانه من
تو نيستي كه بيبني چگونه برميگردد
نسيم روح تو در باغ بي جوانه من
ترا چنانكه دلم خواسته است ساخته ام
هزار چهره به هر لحظه مي كند تصوير را
ميان آن همه صورت ترا شناخته ام
تو نيستي كه ببيني
چگونه با ديوار

چراغ آينه ديوار بي تو غمگينند
تو نيستي كه ببيني

چگونه از ديوار جواب مي شنوم
غبار اندوه بال گسترده است

غروب هاي غريب
در اين رواق نياز
پرنده غمگين
ستاره بيمار
دو چشم خسته من
در اين اميد
هميشه بيدار است
تو نيستي كه ببيني

نوشته شده توسط حنیف در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 |

سرانجام سهم تو رفتن شد و سهم من ماندن!

سهم من از عشق , چیزی بیشتر از رویایی دل انگیز و شیرین نبود.

ولی حالا به همین رویای شیرین قانعم!

برو و نگذار نگاه سرد و بی مهرت حلاوت این رویا را

به تلخی بدل کند...

به همین رویای شیرین قانعم!

به رویایی که که با گذراندن آن از ذهن و قلب

عطری دل انگیز تمام وجودم را پر میکند !

آرامشی عجیب در درونم موج میزند!

عزیز دل:

یاد تو را به آن روز که اولین بار دیدمت خلاصه میکنم

و روزهای تنهایی و بی مهری را خط میزنم

تا همچنان در ذهنم نجیب و مغرور جلوه کنی,

همان طوری که همیشه بودی و هستی و خواهی بود .

نمی خواهم برایت از تنهایی هایم بگویم ...

از چشمان همیشه منتظرم...

از بی قراری هایم...

از گریه های شبانه ام درکنج عزلت و غم...

نمی خواهم بگویم که اینها بهای عشق است.

دریغا که عشق من در باورت نگنجید

و شکوفه های محبت در قلبت جوانه نزد.

عزیزم :

می دانم که خسته شده ای

می دانم که تاب ماندن نداری

می دانم قصدت رفتن است.

برو که دیگر وقت رفتن شده!

 تو پرنده هستی و من گل

خاصیت پرنده رهایی و رفتن و پریدن است

و بخت گل ماندگاری و اسارت خاک  و پرپر شدن .

برو و حتی نگاهی به پشت سرت نکن که

دلم بیش از این نلرزد !

اگر بگویی خداحافظ جوابت رانمی دهم

فقط رفتنت را تماشا میکنم

نگو خداحافظ که پل برگشتنت ویران می شود!

برایت پلی میسازم از جمله ((به امید دیدار دوباره))

که اگر خواستی برگردی راهی برای برگشتنت باشد.

برو و یادت باشد که اینجا همیشه قلبی به خاطر تو در طپش است.

هر چند که می دانم فراموشم میکنی.

فراموش میکنی کسی را

که باتمام وجود دوستت دارد .

عزیزم ,میدانم

که مرا فراموش میکنی

نوشته شده توسط حنیف در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387 |

از عشق تا مرگ

از عشق تا زندگی

دفتر خاطراتم را ورق می زنم

چند شاخه گل خشک ، یک گیتار شکسته

ساعت کهنه دیواری می گوید:

زمان می گذرد، عشق تو از یاد می رود

رهسپار دیار غربت می شود

باغی در صدا، باغی در سکوت

حکایتی از غم عشق من می کند

در کوچه تنهایی

باد شعر مرا زمزمه می کند

زندگی مجهول است

روزها افسون آن افسانه اند

صدا می آید

این همان صدای شعر من است

نوشته شده توسط حنیف در جمعه بیستم اردیبهشت 1387 |

راست است که من ا زسرزمینی آمده ام و آنها از سرزمینهایی...

من از نژادیم و آنها از نژادی...

اما اینها تقسیم بندیهای پلیدی است تا انسانها را قطعه قطعه کند و خویشاوندان را بیگانه بنماید و بیگانگان را خویشاوند...

.....که همه آثار عظیمی که در طول تاریخ تمدنها را ساخته اند بر استخوانهای اسلاف من ساخته شده اند.

.....در میان انبوه دخمه ها نشستم ودیدم چنان است که پنداری همه آنهایی که در دل دخمه ها خفته اند برادران منند.!!

نوشته شده توسط حنیف در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387 |

آن كلاغي كه پريد
از فراز سرما
و فرو رفت در انديشه آشفته ابري ولگرد
و صدايش همچون نيزه كوتاهي پهناي افق را پيمود
خبر ما را با خود خواهد برد به شهر
همه مي دانند
همه مي دانند
كه من و تو از آن روزنه سرد و عبوس
باغ را ديديم
و از آن شاخه بازيگر دور از دست
سيب را چيديم
همه مي ترسند
همه مي ترسند اما من و تو
به چراغ و آب و آينه پيوستيم
و نترسيديم
سخن از پيوند سست دو نام
و هم آعوشي در اوراق كهنه يك دفتر نيست
 سخن از گيسوي خوشبخت من است
با شقايقهاي سوخته بوسه تو
و صميميت تن ها مان در طراري و درخشيدن عريانيمان
مثل فلس ماهي ها در آب
نهذن
سخن از زندگدگي نقره اي آولزي است
كه سحرگاهان فواره كوچك ميخواند
مت در آن جنگل سبز سيال است
شبي از خرگوشان وحشي و در آن درياي مضطرب خونسرد
از صدفهاي پر از مرواريد
و در آن كوه غريب فاتح
از عقالان جوان پرسيديم
كه چه بايد كرد
همه مي دانند
همه مي دانند
ما به خواب سرد و ساكت سيمرغان ره يافته ايم
ما حقيقت را در باغچه پيدا كرديم
در نگاه شرم آگين گلي گمنام
و بقا را در يك لحظه نا محدود
كه دو خورشيد به هم خيره شدند
سخن از پچ پچ ترساني در ظامت نيست
سخن از روز است و پنجرههاي باز
و هواي تازه
و اجاقي كه در آن اشيا بيهوده مي سوزند
و زميني كه ز كشي ديگر بارور است
و تولد و تكامل و غرور
سخن از دستان عاشق ما است
كه پلي از پيغلم عطر و نور و نسيم
بر فراز شبها ساخته اند
به چمنزار بيا
به چمنزار بزرگ
و صدايم كن از پشت نفسهاي گل ابريشم
همچنان آهو كه جفتش را
پرده ها از بعضي پنهاني سرشارند
و كبوترهاي معصوم از بلنديهاي برج سپيد خود
به زمين مي نگرند

نوشته شده توسط حنیف در یکشنبه هجدهم آذر 1386 |

حرفهای ما هنوز نا تمام

                        تا نگاه میکنی

                                   وقت رفتن است

    باز هم همان حکایت همیشگی !

         پیش از آنکه با خبر شوی

                    لحظه عزیمت تو ناگریز می شود

آی ...

     ای دریغ و حسرت همیشگی !

                                       ناگهان

                                              چقدر زود

                                                       دیر می شود !

نوشته شده توسط حنیف در دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386 |

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مرد

گرچه آدم زنده بود

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب

گشت و گشت

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغ

آدمیت بر نگشت

قرن ما

روزگار مرگ انسانیت است 

سینهء دنیا ز خوبی ها تهی است

صحبت از آزادگی٬پاکی٬مروت ابلهی است

صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست

قرن موسی چمبه هاست ! 

من که از پژمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از فغان یک قناری در قفس

از غم یک مرد در زنجیر

حتی قاتلی بر دار ! 

اشک در چشمانم و بغضم در گلوست

و ندرین ایام ٬ زهرم در پیاله زهر مارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم ؟

صحبت از پژمردن یک برگ نیست 

وای ! جنگل را بیابان می کنند !

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نا مردمان با جان انسان می کنند.

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست 

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور 

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت ٬ مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است .

نوشته شده توسط حنیف در یکشنبه بیست و دوم مهر 1386 |

شعر

نوشته شده توسط حنیف در چهارشنبه هجدهم مهر 1386 |

هر کسی دوتاست . 

 و خدا یکی بود .

  و یکی چگونه می توانست باشد ؟

 هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .

 و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .

 عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .

 خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .

 و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .

 و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .

 و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .

  و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .

 اما کسی نداشت ...

 و خدا آفریدگار بود .

 و چگونه می توانست نیافریند .

  زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...

 و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .

 و با نبودن چگونه توانستن بود ؟

 و خدا بود و با او عدم بود .

  و عدم گوش نداشت .

  حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .

  و حرفهایی است برای نگفتن ...

 حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .

و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است

 که برای نگفتن دارد ...

  و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .

 درونش از آنها سرشار بود .

  و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟

 و خدا بود و عدم .

 جز خدا هیچ نبود .

  در نبودن ، نتوانستن بود .

 با نبودن نتوان بودن .

 و خدا تنها بود .

هر کسی گمشده ای دارد .

 و خدا گمشده ای داشت ... 

نوشته شده توسط حنیف در سه شنبه ششم شهریور 1386 |

خسته ام از این کویر

این کویر کور و پیر

این هبوط بی دلیل

این سقوط ناگزیر

اسمان بی هدف

بادهای بی طرف

ابرهای سر به راه

بیدهای سر به زیر

ای نظاره شگفت

ای نگاه ناگهان

ای هماره در نظر

ای هنوز بی نظیر

ایه ایه ات صریح

سوره سوره ات فصیح

مثل خطی از هبوط

مثل سطری از کویر

مثل شعر ناگهان

مثل گریه بی امان

مثل لحظه های وحی

اجتناب ناپذیر

ای مسافر غریب

در دیار خویشتن

با تو اشنا شدم

با تو در همین مسیر

از کویر سوت و کور

تا مرا صدا زدی

دیدمت ولی چه دور

دیدمت ولی چه دیر

این توئی در ان طرف

پشت میله ها رها

این منم در این طرف

پشت میله ها اسیر

دست خسته مرا

مثل کودکی بگیر

با خودت مرا ببر

خسته ام از این کویر

نوشته شده توسط حنیف در دوشنبه بیست و نهم مرداد 1386 |

پسرک ما یک شب به آشپزخانه رفت و کاغذی به مادرش که مشغول آشپزی بود داد .

 مادر دستهایش را خشک کرد و کاغذ را گرفت  و فهرست بلند بالایی را روی آن دید .

برای زدن چمن ها : ۵ دلار

برای تمیز کردن اتاق : ۱ دلار

برای خرید از مغازه : ۵۰ سنت

برای بردن آشغالها : ۱ دلار

برای گرفتن کارت صد آفرین : ۵ دلار

برای تمیز کردن حیاط :  ۲ دلار

جمع : ۱۴.۷۵ دلار

جانم شما بگویید که این مادر قلمی را برداشت و پشت کاغذ پسرک نوشت :

برای ۹ ماهی که تورا در شکم حمل کردم : بدون هزینه

برای تمام شبهایی که بالای سرت بیدار نشستم و از تو پرستاری کردم : بدون هزینه

تمام دورانی که برایت تقلا کردم و به خاطرت اشک ریختم : بدون هزینه

 تمامی شب هایی که به خاطر تو دلهره و اضطراب را تحمل کردم : بدون هزینه

خریدن اسباب بازی : بدون هزینه

پختن غذا : بدون هزینه

پاک کردن بینی تو : بدون هزینه

جمع : بدون هزینه

و نهایتا عشق حقیقی : بدون هزینه

پسرک اینها را که خواند و حسابی اشکش در آمد . قلم از مادرش گرفت و زیر آن همه آنها نوشت :

(( تمامی هزینه ها پرداخت شد ! ))

نوشته شده توسط حنیف در دوشنبه پانزدهم مرداد 1386 |

چرا عاقلان را نصيحت كنيم ؟

بياييد از عشق صحبت كنيم

تمام عبادات ما عادت است

به بي عادتي كاش عادت كنيم

چه اشكال دارد پس از هر نماز

دو ركعت گلي را عبادت كنيم ؟

به هنگام نيت براي نماز

به آلاله ها قصد قربت كنيم

چه اشكال دارد كه در هر قنوت

دمي بشنو از ني حكايت كنيم ؟

چه اشكال دارد در آيينه ها

جمال خدا را زيارت كنيم ؟

مگر موج دريا ز دريا جداست

چرابر ( يكي ) حكم ( كثرت ) كنيم ؟

پراكندگي حاصل كثرت است

بياييد تمرين وحدت كنيم

( وجود ) تو چو عين ( ماهيت ) است

چرا باز بحث  ( اصالت ) كنيم

اگر عشق خود علت اصلي است

چرا بحث ( معلول ) و ( علت ) كنيم ؟

بيا جيب احساس و انديشه را

پر از گلشن راز . از عقل سرخ

پر از كيمياي سعادت كنيم

بياييد تا عين عين القضات

ميان دل و دين قصاوت كنيم

اگرسنت اوست نو آوري

نگاهي هم از نو به سنت كنيم

مگو كهنه شد رسم عهد است

بياييد تجديد بيعت كنيم

برادر چه شد رسم اخوانيه ؟ 

ياد عهد اخوت كنيم

بگو قافيه سست يا نا درست

همين بس كه  ما ساده صحبت كنيم

خدايا دلي آفتابي بده

كه از باغ گل ها حمايت كنيم

رعايت كن آن عاشقي را كه گفت :

(( بيا عاشقي را رعايت كنيم))

                                                 قیصر امین پور

نوشته شده توسط حنیف در پنجشنبه سی ام فروردین 1386 |